To Twoja matka, babka, prababka… Wychowała się w społeczeństwie, w którym feministyczne hasła dopiero się pojawiały, może nawet myślała, że równość płci jest faktem, bo przecież mogła głosować i pracować. Nie wiedziała, że nie tylko to stanowi o równości. To nie jej wina. Właściwie, gdyby spojrzeć na wszystkich ludzi, którzy kiedykolwiek istnieli, można śmiało uznać, że to niczyja wina. Ktoś jednak płaci cenę za wszystkie ukryte nierówności płciowe – zazwyczaj właśnie Ona.
Niegdysiejsze kobiety byłyby z niej dumne – mogła pracować, choć szklany sufit trochę ją przygniatał. Możliwości na awans nie miała, ale całe szczęście była skromna i nie wymagała wiele, właściwie cieszyła się z jakiejkolwiek pracy, bo i tak chętniej zatrudniano mężczyzn. Cóż… miała dobre kwalifikacje, ale i dużo empatii, więc rozumiała, że w związku z potencjalną ciążą była gorszą opcją. Skrycie marzyło jej się stanowisko kierownicze – miała zdolności organizacyjne i komunikacyjne, ale podobno gorzej radziła sobie z ryzykiem i podejmowaniem decyzji, więc nie było szans – starała się to zrozumieć. Ale ta cała luka płacowa? Na nią akurat nie znalazła żadnego racjonalnego wytłumaczenia.
Pocieszała się, że i tak miała szczęście w życiu, bo nie musiała wychodzić za mąż z rozsądku, a o jej partnerze nie decydowały koneksje rodzinne, ani posag. Mimo to chciała być żoną, choćby tylko po to, żeby nie zostać starą panną. Wiedziała, że ma swoją wartość, tylko tak ją nauczono… że z mężem ma większą. Nikt jej nigdy nie spytał, czy podoba jej się idea macierzyństwa, ale wiedziała, że tak trzeba. Zresztą co mogłoby się jej w tym nie podobać? Dobrze, że miała podzielność uwagi, bo jak już były te dzieci, mąż i praca, to jeszcze musiała posprzątać, wyprać, ugotować i tak dalej. Była trochę zmęczona i choć słyszała o dzieleniu się obowiązkami z partnerem, to wiedziała, że „od pewnych rzeczy jest baba”.
Nie zawsze było lekko, ale krok po kroku przecierała szlaki dla następnych pokoleń. Mówiła o tym co czuje, ale podobno była zbyt emocjonalna, więc zaczęła przytaczać dane. W odpowiedzi słyszała, że „równość płci jest faktem”. Tłumaczyła córkomi wnuczkom, że są wartościowe, chociaż do swojej wartości wciąż się jeszcze nie przekonała. Uczyła je, że sprawiedliwość jest kluczem, chociaż sama niewiele jej w życiu zaznała.
Teraz już wie, że współczesne kobiety są bliżej celu, że społeczeństwo się rozwija, że nie jest tak źle jak było. Wie, że Ty też jesteś silna, że będziesz walczyć o prawdziwą równość płci i ma nadzieję, że kobiety już nigdy nie będą traktowane tak, jak Ona.